Η μακρά προεκλογική περίοδος μέχρι τις εθνικές κάλπες, οι ενδιαφερόμενοι για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι εκλεγμένοι, θα πρέπει να προσέξουν τι τέξεται η επιούσα της κάλπης
Η πολιτική αβεβαιότητα που διαμορφώνεται ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών δεν αφήνει ανεπηρέαστη την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στην Ρόδο, τα ονόματα των ενδιαφερομένων για τον Δήμο ήδη συζητούνται, οι κινήσεις πολιτών πολλαπλασιάζονται και οι πρώτες πολιτικές ζυμώσεις έχουν ξεκινήσει, όμως το τοπίο παραμένει εξαιρετικά ρευστό. Οι εθνικές κάλπες και οι πολιτικές ανακατατάξεις που θα ακολουθήσουν αναμένεται να λειτουργήσουν ως καταλύτης για τις τελικές αποφάσεις, ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2028. Ποιοι θα παραμείνουν στο παιχνίδι, ποιοι θα αλλάξουν στρατόπεδο και ποιοι θα επιλέξουν να αποσυρθούν, είναι ερωτήματα που προς το παρόν παραμένουν ανοιχτά.
ΓΡΑΦΕΙ Η ΠΕΓΚΥ ΝΤΟΚΟΥ
Το γεγονός πως τα συνεχή επικοινωνιακά τρικ της κυβέρνησης Μητσοτάκη έφεραν μέχρι εδώ το πολιτικό σκηνικό, το μόνο που κατάφεραν ήταν να προκαλέσουν μια μακρά προεκλογική περίοδο.
Ο ίδιος, παίζει το παιχνίδι με την ημερομηνία των εθνικών εκλογών έχοντας στόχο να δημιουργήσει πρόβλημα στους αντιπάλους του ενώ την ίδια ώρα, ροκανίζει τον χρόνο για τις κάλπες, μήπως και λειτουργήσει υπέρ του. Όλες οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις φέρνουν τη Νέα Δημοκρατία στο 25% (συνολικά και συγκριτικά) ενώ οι ‘κρυφές’ μετρήσεις, δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικές για το κυβερνών κόμμα.
Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν άργησαν να μπουν στο παιχνίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη: ο τέως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βιάστηκε να προχωρήσει σε ανακοινώσεις την στιγμή που το νεοϊδρυθέν κόμμα ΕΛΑΣ δεν έχει ακόμη ουσιαστικές βάσεις και δομή, ενώ η Μαρία Καρυστιανού αντιμετωπίζει ήδη πολλά προβλήματα, πολύ πριν προλάβει να συστήσει ένα ολοκληρωμένο κόμμα που θα είναι σε θέση να κατέβει στις εκλογές.
Μόνο ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, συνεπικουρούμενος από τον επίσης πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, δείχνει σημεία αυτοσυγκράτησης. Όντες έμπειροι και οι δύο, δεν βιάζονται, κινούνται με πολύ προσεκτικά βήματα, γνωρίζοντας τον αντίπαλο αφού είναι μέσα στο ίδιο κόμμα και δημιουργώντας, παράλληλα, τριγμούς στον μηχανισμό Μητσοτάκη που -κυριολεκτικά- δείχνει τα προβληματικά του σημεία. (Και είναι πολλά αυτά…)
Το Πασόκ – Κίνημα Αλλαγής, κρατάει όσες δυνάμεις μπορεί: πολλοί λένε ότι έχει πιάσει ‘ταβάνι’ και δεν έχει περιθώρια να κερδίσει πάνω από τα ποσοστά που του δίνουν οι μετρήσεις ενώ η ρητορική του προέδρου, Νίκου Ανδρουλάκη ότι θα γίνει κυβέρνηση έστω και με μία ψήφο διαφορά, έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό. Το Πασόκ είναι ένα κόμμα με ιστορία που έχασε πολλές δυνάμεις και στελέχη, αλλά αποδεικνύεται ότι μπορεί ακόμη να αντέξει. Η μάχη για την δεύτερη θέση, θα δοθεί με τον Αλέξη Τσίπρα ενώ η πρωτιά, φαντάζει πολύ μακρινός στόχος.
Τα άλλα κόμματα, φάνηκε στην πράξη ότι αντιμετωπίζουν πλέον διαλυτικές τάσεις. Είναι ξεκάθαρο ότι παλεύουν για την πολιτική τους επιβίωση έχοντας το βλέμμα σε ενδεχόμενες συγχωνεύσεις ή συνεργασίες και ό,τι μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει. Οι μεταγραφές πάντως, είναι σε εξέλιξη και όπως φαίνεται όσοι θέλουν να εκλεγούν, επιλέγουν την προσχώρηση σε άλλα κόμματα.
Στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και στον Δήμο Ρόδου
Παρά το γεγονός ότι το πολιτικό σκηνικό είναι σαν ‘κινούμενη άμμος’ πολλοί ενδιαφερόμενοι μνηστήρες (και νύφες) σκέφτονται το πολιτικό τους μέλλον, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα και όσα έχουν δει τη δημοσιότητα, στα Δωδεκάνησα η Νέα Δημοκρατία είναι αμφίβολο να κρατήσει όλες τις δυνάμεις της. Στις προηγούμενες εθνικές εκλογές, είχε λάβει το εντυπωσιακό ποσοστό που άγγιξε το 50% περίπου, εκλέγοντας τέσσερις βουλευτές. Ωστόσο, παρακολουθώντας με προσοχή τις εξελίξεις, τα δεδομένα δεν είναι πια τα ίδια.
Εάν η Νέα Δημοκρατία χάσει δυνάμεις, θα περιοριστεί σε λιγότερες έδρες. Μία έως δύο (χαριστικά, τρεις εάν και εφόσον διατηρήσει κάποιες δυνάμεις ή αλλάξουν τα δεδομένα). Από εκεί και πέρα, δεν αποκλείονται εκπλήξεις με νέα πρόσωπα στη Βουλή, από άλλα κόμματα –εφόσον υπάρξουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις.
Κι ενώ βρισκόμαστε σε αυτήν ακριβώς την συγκυρία (ντάλα καλοκαίρι στον Δεκαπενταύγουστο) οι φήμες σχετικά με τα ονόματα των ενδιαφερομένων για τον Δήμο Ρόδου, δίνουν και παίρνουν. Αυτό συμβαίνει κυρίως, αφενός επειδή δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, με τον κ. Γιώργο Χατζημάρκο να διατηρεί την επικυριαρχία χωρίς ισχυρούς αντιπάλους (και χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση στο Περιφερειακό Συμβούλιο), αφετέρου διότι ο Δήμος Ρόδου, είναι πιο αξιοπρόσεκτος, αφού αποτελεί μια ταλαιπωρημένη και πικρή ιστορία παρά την πολυπλοκότητά του.
Συνεπώς, ουδείς δείχνει να ενδιαφέρεται για την Περιφέρεια, σοβαρά, εδώ και χρόνια. Κανονικά, αυτό δεν είναι πολιτικά, υγιές. Στην δημοκρατία, πρέπει να υπάρχει συμμετοχή και να ακούγονται όλες οι φωνές. Ωστόσο, η διαμορφωθείσα κατάσταση μαρτυρά και την παθογένεια του συστήματος, με έλλειψη προσώπων που θα δίνουν εναλλακτικές προτάσεις και δεν θα μένουν σε τόσο χαμηλά ποσοστά. Προς το παρόν, δεν φαίνεται να θέλει να το αγγίξει κανείς, οπότε αυτή η περίπτωση δεν είναι ελκυστική για τους υποψήφιους και τα κόμματα, που προτιμούν να αφήσουν τα πράγματα όπως είναι.
Ας πάμε στον Δήμο Ρόδου. Μετά την αλλαγή που επέφερε το πρόγραμμα ‘Καλλικράτης’ και την ενοποίηση των πρώην δήμων σε έναν, ενιαίο, όσοι διετέλεσαν δήμαρχοι, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν, δαιδαλώδη προβλήματα: τεράστιες εκκρεμότητες του παρελθόντος, ημιτελή έργα, αναζήτηση πόρων, ζητήματα νομιμότητας και ελέγχου, ασαφείς αρμοδιότητες και έργα που δεν προχώρησαν ποτέ αν και είχαν ξεκινήσει οι διαδικασίες με εντάξεις κ.λπ. Μία Βαβυλωνία, δηλαδή –χωρίς αρχή, χωρίς μέση και με εντελώς ασαφές χρονοδιάγραμμα ζωής.
Οι ενδιαφερόμενοι ήταν και παραμένουν πολλοί. Οι ‘κινήσεις πολιτών’ με διάφορα σχήματα στα οποία συμμετέχουν συμπολίτες μας, που θέλουν να ανήκουν σε κάποιο σχήμα ως ενεργοί πολίτες, έκαναν την εμφάνισή τους εδώ και καιρό. Ενδεχομένως, στο προσεχές μέλλον να λειτουργήσουν ως θερμοκήπια για την επιλογή προσώπων ή την δραστηριοποίησή τους στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028.
Ονόματα για επικεφαλής και για υποψήφιους δημάρχους, ακούγονται, φήμες διασπείρονται στα δημοσιογραφικά γραφεία (και όχι μόνο) ενώ κάποιοι ετοιμάζουν πρόγραμμα για την υποψηφιότητά τους.
Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων – ‘the million-dollar question’.
Πώς θα μας βρει όμως, η προεκλογική περίοδος του 2028; Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων – ‘the million-dollar question’.
Εφόσον προηγηθούν οι εθνικές εκλογές –πιθανόν το 2027- και όταν η κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, βρει τα πατήματά της, θα γίνει η τελική επιλογή: ποιοι θα μείνουν εκτός, ποιοι θα ενδιαφερθούν για άλλα αξιώματα, ποιοι θα προσχωρήσουν σε άλλους συνδυασμούς κ.λπ. -και ποιοι θα πάνε… σπίτι τους.
Συνεπώς, όλα θα κριθούν από τις εθνικές κάλπες. Επειδή το θέμα μας παραμένει ο Δήμος Ρόδου κι επειδή θα πρέπει να εκτιμηθούν παράλληλα οι αλλαγές που φέρνει ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δεν μπορούν να γίνουν αυτή την στιγμή, εκτιμήσεις και με καμία ασφάλεια.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να περιμένουν. Και οι εκλεγμένοι, θα πρέπει να προσέξουν τι τέξεται η επιούσα (της κάλπης).
Καλό Δεκαπενταύγουστο και Καλή Παναγιά!