Ο Ρόδιος ηθοποιός μιλά για την ταινία «Νικηταράς – Το πέρασμα στην Αθανασία», τη συγκινητική πρεμιέρα, την ανάγκη να στηρίζεται ο ελληνικός πολιτισμός, αλλά και για τις δυσκολίες του επαγγέλματος του ηθοποιού. Παράλληλα, αποκαλύπτει τα επόμενα επαγγελματικά του βήματα και μιλά για τη σχέση του με τη Ρόδο και τα νέα παιδιά που αναγκάζονται να φύγουν από το νησί για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους.
Ο Κωστής Σαββιδάκης, γεννήθηκε στη Ρόδο και είναι ιδρυτικό μέλος του θεατρικού σχήματος «θέατρο “ΣΥΝ ΚΑΤΙ” – σύνολο τέχνης». Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με αρκετούς σκηνοθέτες όπως: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Γιώργος Μανταρόπουλος, Νίκος Χατζηπαπάς, Γιώργος Ηλιόπουλος, Ρεγγίνα Καπετανάκη, κ.α.
Τον Δεκέμβριο 2018 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ «Faux-Bia! The Musical!» σε σκηνοθεσία της Angelika Sandora, που παρουσιάστηκε στο Carnegie Hall, στην Νέα Υόρκη.
Στον κινηματογράφο έχει παίξει στις ταινίες: Το δείπνο του βοσκού, Invisible World, Εξορία, Τhe big father, Lets-talk-about-love, Το κορίτσι με τα σπίρτα, Segreto, A DAY WITH MY FATHER, Του εχθρού μου, Runaway Day, PAYBACK TIME, No Parking, The Blink, Without Borders, κ.α.
Στην τηλεόραση στα σίριαλ: Άγριες Μέλισσες, Singles 2, Λατρεμένοι μου Γείτονες, Βασιλιάδες, Έρωτας, Με τα παντελόνια κάτω, Πολυκατοικία, κ.α. όπως επίσης και σε τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Στη Ρόδο έρχεται πολύ συχνά συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις, εθελοντικές δράσεις με φιλανθρωπικό σκοπό και φυσικά, για ξεκούραση. Σήμερα μιλάει στη “δ” σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης για τις επόμενες καλλιτεχνικές κινήσεις του αλλά και για τι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι παραγωγές.
Συνέντευξη στην Πέγκυ Ντόκου
Κύριε Σαββιδάκη, να ξεκινήσουμε από τα πρόσφατα. Έγινε η πρεμιέρα της ταινίας «Νικηταράς – Το πέρασμα στην Αθανασία» ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή. Τι κρατάς από εκείνη τη βραδιά;
Ήταν πραγματικά μία από τις ωραιότερες πρεμιέρες που έχω ζήσει στη ζωή μου. Η ταινία έχει γραφτεί και σκηνοθετηθεί από τον πατέρα Βασίλειο Βεργινάδη, έναν άνθρωπο που πραγματικά θα χαρακτήριζα «τρελό» με την καλή έννοια. Γιατί μόνο ένας άνθρωπος με τόσο μεγάλη πίστη και τόσο μεγάλη αγάπη θα μπορούσε να κάνει μια ταινία μεγάλου μήκους για τη ζωή του Νικηταρά, χωρίς ουσιαστική χρηματοδότηση, με δικά του χρήματα και με τη στήριξη των συγχωριανών του.
Και το εντυπωσιακό είναι ότι συμμετείχαν περίπου 400 άνθρωποι εθελοντικά στα γυρίσματα, ιδιαίτερα στις σκηνές των μαχών. Ολόκληρη η τοπική κοινωνία αγκάλιασε την προσπάθεια. Η ταινία αγαπήθηκε από τον κόσμο πριν ακόμη βγει στις αίθουσες και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην πρεμιέρα.
Τελικά, υπάρχει σήμερα ενδιαφέρον του κοινού για ταινίες που αναφέρονται στην ελληνική ιστορία;
Φυσικά και υπάρχει. Ο κόσμος θέλει να γνωρίζει την ιστορία του. Αυτό το διαπιστώσαμε και στην πρεμιέρα. Μάλιστα, μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ότι υπήρχαν πάρα πολλά μικρά παιδιά. Η ταινία διαρκεί περίπου 110 λεπτά και θα περίμενε κανείς ότι ίσως τα παιδιά θα κουράζονταν. Κι όμως, έμειναν μέχρι το τέλος και την παρακολούθησαν με ενδιαφέρον.
Αυτό δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη. Τα παιδιά θέλουν να μάθουν. Ο κόσμος θέλει να δει την ιστορία του μέσα από τον κινηματογράφο. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι παραγωγές δεν στηρίζονται όσο θα έπρεπε από την Πολιτεία και το Υπουργείο Πολιτισμού.
Εσείς προσωπικά, στην πρεμιέρα ζήσατε μια πολύ δυνατή στιγμή, όταν ζητήσατε από τον κόσμο να ψάλει τον Εθνικό Ύμνο.
Ήταν μια στιγμή που θα τη θυμάμαι για πάντα. Είχα κληθεί να βγω και να απευθύνω έναν χαιρετισμό. Σκεφτόμουν για δύο-τρεις ημέρες τι θα μπορούσα να πω για τον Νικηταρά και όλους αυτούς τους ανθρώπους που έδωσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Τελικά, όταν ανέβηκα στη σκηνή, είπα στον κόσμο ότι δεν μπορώ να πω κάτι καλύτερο από αυτό που μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί. Και τους ζήτησα να σηκωθούμε και να πούμε τον Εθνικό Ύμνο.
Σηκώθηκαν περίπου 2.500 άνθρωποι και τον είπαμε όλοι μαζί. Ήταν συγκλονιστικό. Εκεί κατάλαβα πόσο πολύ το έχει ανάγκη ο Έλληνας αυτό. Γιατί αισθάνομαι ότι έχουμε αρχίσει να φοβόμαστε να πούμε ότι είμαστε Έλληνες, να βγάλουμε την ελληνική σημαία, να πούμε τον Εθνικό μας Ύμνο.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να μπορούμε να λέμε ποιοι είμαστε. Δεν γίνεται να φοράμε μπλουζάκια με την αμερικανική ή την αγγλική σημαία και να φοβόμαστε να φορέσουμε ένα με την ελληνική. Κάπου πρέπει να τελειώσει αυτός ο φόβος.
ΒΙΝΤΕΟ – ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ
Η ταινία πότε θα μπορέσει να τη δει το ευρύ κοινό;
Πιστεύω ότι θα βγει σύντομα στους κινηματογράφους και θα υπάρξει ενημέρωση για το πού και πότε θα προβληθεί. Είναι μια ταινία που αξίζει να τη δει ο κόσμος. Υπάρχει, μάλιστα, ένα πολύ όμορφο μοιρολόι προς το τέλος, στη σκηνή της κηδείας του Νικηταρά, που πραγματικά είναι συγκλονιστικό.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια;
Από τις αρχές του φθινοπώρου ξεκινούν οι πρόβες για τη νέα θεατρική παράσταση. Θα ξεκινήσουμε στις 4 Νοεμβρίου στο Μέλισσα Music Theater, έναν καινούργιο χώρο στην Αθήνα. Θα παίζουμε κάθε Τετάρτη και Σάββατο: Melissa music theater – Ακαδημίας 43 Κολωνάκι Αθήνα.
Έναρξη 4 Νοεμβρίου – Κάθε Τετάρτη και Σάββατο
“Η γυναίκα μου τρελάθηκε” Τσιφόρου – Βασιλειάδη
Παίζουν:
Έλντα Πανοπούλου
Γιάννης Σαββιδάκης
Νάντια Μουρούζη
Κωστής Σαββιδάκης
Βίκυ Κουλιανού
Θοδωρής Κατσαφάδος
Παρη Κοραχάη
Ευδοκια Φωτεινά
Σκηνικά Αντώνης Χαλκιάς
Μουσική επιμέλεια Νίκος Κούρος
Φωτισμοί Γιάννης Δρακουλαράκος
Σκηνοθεσία
Ελντα Πανοπούλου
Παραγωγή Melissa project
Σας είχαμε δει σε τηλεοπτικές παραγωγές. Υπάρχουν σχέδια για την τηλεόραση;
Δεν την έχω αφήσει καθόλου. Είμαι σε μια συζήτηση αυτή την περίοδο και περιμένουμε να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Μόλις έχω νεότερα, θα το ανακοινώσω.
Παράλληλα, συμμετέχεις στο Διεθνές Φεστιβάλ Κιμώλου.
Ναι. Από τις 2 έως τις 6 Σεπτεμβρίου θα βρίσκομαι στην Κίμωλο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Είναι ένα φεστιβάλ με πολύ αξιόλογες ταινίες και καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Μάνουελ ντε Κόκο, ένας αγαπημένος σκηνοθέτης και φίλος. Θα συμμετέχω στην κριτική επιτροπή.
Όταν κοιτάτε πίσω, μετά από τόσα χρόνια στο επάγγελμα, τι αισθάνεστε; Άξιζε η επιλογή να ακολουθήσετε την υποκριτική;
Είναι δύσκολο επάγγελμα ακόμη και σήμερα. Αλλά εγώ ουσιαστικά κάνω αυτό που αγαπάω, οπότε δεν μπορώ να το θεωρήσω απλώς «δουλειά». Βέβαια είναι δουλειά, γιατί από αυτή πρέπει να ζήσεις, να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου. Και τα πράγματα δεν είναι εύκολα.
Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί και τα θέατρα, δυστυχώς, δεν μπορούν πάντα να προσφέρουν τις αμοιβές που θα έπρεπε. Πρέπει να περάσουν χρόνια, να αποκτήσεις εμπειρία και μια πορεία, ώστε να μπορείς να διαπραγματευτείς διαφορετικά τα οικονομικά σου.
Τα μονοπάτια είναι στενά και γεμάτα πέτρες. Όμως, αν θέλεις πραγματικά κάτι στη ζωή σου, πρέπει να τολμήσεις. Αν δεν τολμήσουμε, δεν θα βρούμε ποτέ τον δρόμο μας. Εγώ τόλμησα. Ήταν δύσκολα, το θυμάσαι, αλλά τελικά δεν έχω βγει χαμένος.
Πόσο δύσκολο είναι για έναν νέο ηθοποιό που ξεκινά από την ‘επαρχία’;
Πολύ δύσκολο. Ειδικά όταν βρίσκεσαι σε ένα νησί όπως η Ρόδος. Αν ένα παιδί θέλει να κάνει θέατρο, κινηματογράφο ή τηλεόραση σε επαγγελματικό επίπεδο, δυστυχώς πρέπει να πάει στην Αθήνα. Εκεί βρίσκεται το κέντρο της δουλειάς.
Στη Ρόδο περιμένουμε να δημιουργηθεί και να λειτουργήσει το θέατρο, αλλά χρειάζεται γενικότερα να δημιουργηθούν περισσότερες δυνατότητες. Δεν υπάρχουν οι θεατρικές ομάδες και οι δομές που υπήρχαν παλαιότερα, όπως το ΔΗΠΕΘΕ, που έδινε ευκαιρίες σε ανθρώπους του τόπου.
Αναμφισβήτητα υπάρχουν ταλέντα στη Ρόδο. Και μάλιστα υπάρχουν πάρα πολλοί Ρόδιοι ηθοποιοί στην Αθήνα. Αν ψάξει κανείς, μπορεί να βρει πάνω από είκοσι παιδιά από τη Ρόδο που ασχολούνται επαγγελματικά με την υποκριτική.
Θα μπορούσε, για παράδειγμα, ο Δήμος Ρόδου να δημιουργήσει έναν κατάλογο με αυτούς τους ανθρώπους και, όταν φτιαχτεί το θέατρο, να τους καλέσει να κάνουν σεμινάρια, εργαστήρια και παραστάσεις. Το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν η Περιφέρεια και οι υπόλοιποι φορείς.
Υπάρχουν ευρωπαϊκά προγράμματα και χρηματοδοτικά εργαλεία. Χρειάζεται όμως κάποιος να ψάξει, να τα αξιοποιήσει και να επενδύσει πραγματικά στον πολιτισμό. Δεν αρκεί να λέμε ότι αγαπάμε τον πολιτισμό. Πρέπει να τον στηρίζουμε έμπρακτα.
ΒΙΝΤΕΟ
Και βέβαια, παρά την απόσταση, παραμένετε δεμένος με τη Ρόδο την οποία επισκέπτεστε για διάφορους λόγους, συμμετέχετε και σε φιλανθρωπικές δράσεις κ.λπ.
Η Ρόδος είναι μέσα μου. Οι αδελφές μου είναι εκεί, τα ανίψια μου, οι συγγενείς μου, οι φίλοι μου. Δεν έχω φύγει ποτέ πραγματικά από το νησί. Απλώς οι επαγγελματικές υποχρεώσεις είναι πολλές.
Έχω περίπου έναν χρόνο να έρθω στη Ρόδο και, αν όλα πάνε καλά, πιστεύω ότι θα μπορέσω να επιστρέψω το 2027. Όποτε όμως βρίσκω χρόνο και μπορώ, έρχομαι έστω και για δύο-τρεις ημέρες. Να δω τους δικούς μου, να μυρίσω λίγο τη θάλασσα και μετά να φύγω πάλι.
Γιατί όσο μακριά κι αν βρίσκομαι, η Ρόδος παραμένει το σπίτι μου.
δημοσιεύτηκε: Δημοκρατική (dimokratiki.gr)
ΗΧΗΤΙΚΟ – ΜΟΙΡΟΛΟΙ
(Λυγμός Για Τον Νικηταρά)
Μουσική. Ermis Kontoudis
Στίχοι. Χάρης Καφετζόπουλος
Φωνή. Κωστής Σαββιδάκης