Όταν παραιτούνται υπουργοί, η πόρτα της ΝΔ παραμένει ανοιχτή. Όταν διαφωνεί ένας πρώην αρχηγός και πρωθυπουργός, η πόρτα κλείνει.
Είκοσι τρεις υπουργοί και υφυπουργοί έχουν αποχωρήσει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, από το 2019 μέχρι σήμερα, κάτω από το βάρος αποκαλύψεων, καταγγελιών, πολιτικών κρίσεων και υποθέσεων που προκάλεσαν σοβαρές αντιδράσεις.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που αξίζει να απαντηθεί. Πόσοι από αυτούς διαγράφηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας; Κανένας ως συνέπεια της αποχώρησής του από την κυβέρνηση.
Η συνήθης πρακτική ήταν διαφορετική. Ένας υπουργός ή υφυπουργός αποχωρούσε, η πολιτική ένταση υποχωρούσε με τον καιρό και σε αρκετές περιπτώσεις τα ίδια πρόσωπα επέστρεφαν αργότερα σε κυβερνητικές θέσεις, σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα.
Δεν υπήρχε λοιπόν για όλους η ίδια αυστηρότητα. Υπήρχε πολιτική διαχείριση, αναμονή και, πολλές φορές, δεύτερη ευκαιρία.
Και φτάνουμε σε μια διαφορετική περίπτωση. Ένας πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, πρώην πρωθυπουργός και άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία και την πορεία της παράταξης, βρέθηκε εκτός κόμματος όχι εξαιτίας κάποιας εμπλοκής σε κυβερνητικό σκάνδαλο, αλλά επειδή εξέφρασε δημόσια διαφορετική πολιτική άποψη και άσκησε κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς. Η απόφαση της διαγραφής ήταν άμεση.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική αντίφαση. Για όσους αποχωρούσαν από την κυβέρνηση μετά από σοβαρές πολιτικές κρίσεις υπήρχε χρόνος, ανοχή και περιθώριο επιστροφής. Για έναν πρώην πρωθυπουργό που εξέφρασε διαφορετική πολιτική άποψη, υπήρξε η πόρτα της εξόδου.
Αλήθεια, από πότε η διαφορετική άποψη θεωρείται μεγαλύτερο κομματικό παράπτωμα από τις πολιτικές κρίσεις που οδηγούν υπουργούς και υφυπουργούς στην παραίτηση;
Και υπάρχει και κάτι ακόμη. Ο σημερινός πρωθυπουργός οφείλει ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής του διαδρομής στην παράταξη που τον ανέδειξε και στους ανθρώπους που τον στήριξαν για να φτάσει στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Η πολιτική ιστορία, όμως, δεν διαγράφεται με μια απόφαση κομματικού οργάνου.
Σήμερα μάλιστα εμφανίζεται να ενοχλείται επειδή ο διαγραφείς επιδιώκει να μεταφέρει τις απόψεις του στην κρίση του ελληνικού λαού, μέσα από ένα νέο πολιτικό εγχείρημα.
Μα αυτή είναι η ουσία της δημοκρατίας. Ο λαός αποφασίζει. Δεν αποφασίζει ο εκάστοτε αρχηγός ποιος δικαιούται να εκφράζεται πολιτικά, ποιος μπορεί να διεκδικεί την ψήφο των πολιτών και ποιος πρέπει να παραμείνει σιωπηλός επειδή δεν συμφωνεί με την ηγεσία.
Η Νέα Δημοκρατία δεν δημιουργήθηκε για να είναι ένας κλειστός μηχανισμός γύρω από τον εκάστοτε πρόεδρό της. Είναι μια ιστορική παράταξη με ιδέες, διαφορετικές σχολές σκέψης, πολιτικές διαδρομές και ανθρώπους που έχουν προσφέρει σε αυτήν.
Η ενότητα δεν επιβάλλεται με διαγραφές. Χτίζεται με διάλογο, ανοχή και σεβασμό στη διαφορετική άποψη.
Γιατί, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις ενός πρώην πρωθυπουργού. Ούτε αν θα τον ακολουθήσει στο επόμενο πολιτικό του βήμα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μια μεγάλη ιστορική παράταξη μπορεί να χωράει διαφορετικές απόψεις ή αν πρέπει όλοι να συμφωνούν με τον αρχηγό για να θεωρούνται μέλη της. Και αυτό δεν είναι προσωπικό ζήτημα κανενός. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, πολιτικής κουλτούρας και σεβασμού στην ίδια την ιστορία της Νέας Δημοκρατίας.