Σε κινητοποίηση κατεβαίνουν γυναικείες οργανώσεις με αφορμή, μία ακόμη γυναικοκτονία που έγινε πρόσφατα, στην Καλαμάτα.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα, παραμένουν σε ανησυχητικά υψηλά επίπεδα. Σύμφωνα με επίσημα δεδομένα, χιλιάδες γυναίκες χάνουν τη ζωή τους ετησίως εξαιτίας της έμφυλης βίας, με την πλειονότητα των δραστών να είναι νυν ή πρώην σύντροφοι ή ακόμη και στενά συγγενικά πρόσωπα.
Η άνοδος του φαινομένου αποδίδεται από ειδικούς σε βαθιά ριζωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις, σε συνδυασμό με κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες όπως η ανεργία, η φτώχεια και οι ανισότητες.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα δεδομένα του Ελληνικού Τμήματος του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τη Γυναικοκτονία, καταγράφηκαν 19 γυναικοκτονίες το 2024, ενώ την περίοδο 2020-2023 καταμετρήθηκαν περίπου 80 δολοφονίες γυναικών με έμφυλο κίνητρο. Ο συνολικός αριθμός κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 15 και 25 περιστατικών ετησίως.
Η Πρωτοβουλία κατά των Γυναικοκτονιών καλεί την Τρίτη 9 Ιουνίου 2026 στις 7:00μμ στον ‘Άγνωστο Στρατιώτη στο Σύνταγμα Αγωνιστική Διαμαρτυρία για τις Γυναικοκτονίες. 6η γυναικοκτονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα την 1η Ιουνίου. Μία κάθε μήνα.
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών.
Μία νέα γυναικοκτονία σήμερα, 1η Ιουνίου 2026. Ήταν 2 π.μ., δεν είχε ακόμη ξημερώσει. Δύο παιδάκια, 6 και 10 ετών, κοιμόντουσαν στο διπλανό δωμάτιο και είμαστε πάλι όλοι/όλες σε σοκ.
Τώρα δεν συζητιέται αν την αγαπούσε. Το θέμα είναι ότι την παρακολουθούσε.
Το ζήτημα της γυναικοκτονίας έρχεται από μακριά και θα πάει μακριά, αν δεν υπάρξει επίμονη και σταθερή προσπάθεια από όλες και όλους μας για την οικοδόμηση ενός ισχυρού μετώπου απέναντί της.
Αυτό το μέτωπο συνδέεται με την προώθηση της ισότητας των φύλων παντού και, κυρίως, στην εκπαιδευτική κοινότητα. Από την πρώτη εκπαιδευτική βαθμίδα, τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ότι άνδρες, γυναίκες και παιδιά είμαστε όλοι/όλες ίσοι. Ότι έχουμε όλοι/όλες ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία οφείλουν να γίνονται σεβαστά και να εφαρμόζονται στην πράξη.
Πρέπει να μαθαίνουν ότι μιλάμε, φωνάζουμε και καταγγέλλουμε όταν ένας άνθρωπος κινδυνεύει. Ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτησία μας. Ότι κανείς δεν μπορεί να μας ελέγχει ή να μας εξουσιάζει.
Οι άνθρωποι είναι ξεχωριστές προσωπικότητες, με αξιοπρέπεια, καλοσύνη, ανεκτικότητα και δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Και όταν μία σχέση δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, οφείλουμε με πολιτισμένο τρόπο να επιτρέπουμε τόσο στον εαυτό μας όσο και στον άλλον άνθρωπο να αποχωρήσει και να κάνει μία νέα προσπάθεια στη ζωή του, μέσα σε συνθήκες ηρεμίας και γαλήνης.
Δυστυχώς, είμαστε ακόμη πολύ μακριά από όλα αυτά.
Ενώ αγωνιζόμαστε για την προώθηση της ισότητας παντού, οι δομές για την ισότητα των φύλων περιορίζονται κάθε φορά στο πλαίσιο του εκάστοτε ΕΣΠΑ. Παράλληλα, η πολιτική για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας προσκρούει σε νομοθετικές επιλογές που συχνά παράγουν τα χειρότερα δυνατά αποτελέσματα, οδηγώντας ακόμη και σε γυναικοκτονίες.
Για την ένταξη της ισότητας και της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, δηλαδή για την οργανωμένη εκπαίδευση των μαθητών/τριών σχετικά με το σώμα, την αναπαραγωγή, τις σχέσεις, τη συναίνεση, την υγεία και την ασφάλεια στις διαπροσωπικές σχέσεις, ούτε λόγος.
Και τώρα, με τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που βρίσκεται σε διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης, συρρικνώνονται μέχρι εξαφάνισης οι αρμοδιότητες των Δημοτικών Επιτροπών Ισότητας (ΔΕΠΙΣ) των Δήμων.
Για την τύχη και τη ζωή των παιδιών που αφήνουν πίσω τους οι γυναικοκτονίες, καμία πρόνοια. Καμία ουσιαστική υποστήριξη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ηλικιωμένοι/ες παππούδες και γιαγιάδες, χωρίς επαρκείς πόρους και βοήθεια, αναλαμβάνουν τη φροντίδα των εγγονών τους. Το κάνουν ενώ παλεύουν με τον δικό τους πόνο και πένθος και ενώ προσπαθούν να παρακολουθήσουν τις δικαστικές διαδικασίες, διεκδικώντας τη δικαίωση της μνήμης των αγαπημένων τους ανθρώπων.
Να ρωτήσουμε το κοριτσάκι της Καρολάιν;
Να ρωτήσουμε τα παιδάκια της Κωνσταντίνας;
Να ρωτήσουμε το παιδάκι της Ερατούς;
Να ρωτήσουμε το κοριτσάκι που ανέλαβε τη φροντίδα των μικρότερων αδελφών του, αφού η μητέρα του έχει φύγει για πάντα και ο πατέρας του βρίσκεται στη φυλακή;
Αυτά τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από όλους μας τι σημαίνει γυναικοκτονία. Και είναι αυτά που θα κουβαλούν τις συνέπειές της για όλη τους τη ζωή.
Ακολουθεί η κοινή ανακοίνωση (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα), ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ και ΕΑΕΚ και το κάλεσμα για την συγκέντρωση την Τρίτη 9 Ιουνίου στο Σύνταγμα
Καμία ανοχή στη βία κατά των γυναικών
Συγκέντρωση στο Σύνταγμα, Τρίτη 9 Ιουνίου, ώρα 19:00
6-6-2026
Η γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, η πέμπτη που καταγράφεται στη χώρα μέσα στους πρώτους πέντε μήνες του 2026, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ και τραγικό κατάλογο των γυναικών που δολοφονούνται επειδή είναι γυναίκες. Μια ακόμη γυναίκα έχασε τη ζωή της από τον σύζυγό της, μέσα στο ίδιο της το σπίτι, ενώ τα ανήλικα παιδιά της βρίσκονταν εκεί.
Δεν πρόκειται για ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Δεν πρόκειται για ένα «οικογενειακό δράμα», ούτε για ένα «έγκλημα πάθους». Πρόκειται για γυναικοκτονία. Για την πιο ακραία έκφραση της έμφυλης βίας και της πατριαρχικής εξουσίας που εξακολουθεί να διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, να ορίζει τις ζωές των γυναικών και να θεωρεί ότι οι γυναίκες αποτελούν κτήμα, προέκταση ή ιδιοκτησία των ανδρών.
Οι γυναικοκτονίες δεν είναι ατομικές παρεκκλίσεις, αποτελούν κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, βαθιά συνδεδεμένο με τις πατριαρχικές αντιλήψεις, τις έμφυλες ανισότητες και την κουλτούρα ανοχής απέναντι στη βία κατά των γυναικών. Είναι το ακραίο αποτέλεσμα ενός συνεχούς που περιλαμβάνει τη λεκτική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική και οικονομική κακοποίηση, τον έλεγχο, τις απειλές και την καταπάτηση της αυτονομίας των γυναικών.
Η έμφυλη βία αναπαράγεται και ενισχύεται από τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Η εργασιακή επισφάλεια, η οικονομική εξάρτηση, η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών κοινωνικής προστασίας, η υποστελέχωση των δομών υποστήριξης και η ανεπάρκεια των κρατικών μηχανισμών αφήνουν χιλιάδες γυναίκες εκτεθειμένες στη βία και δυσκολεύουν την έξοδό τους από κακοποιητικές σχέσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις συνεχείς γυναικοκτονίες, η κυβέρνηση εξακολουθεί να αρνείται να αναγνωρίσει θεσμικά τον όρο «γυναικοκτονία», αρνούμενη να αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη έμφυλη διάσταση αυτών των εγκλημάτων. Η ονοματοδοσία δεν είναι συμβολική λεπτομέρεια· είναι πολιτική αναγνώριση μιας κοινωνικής πραγματικότητας που απαιτεί στοχευμένες πολιτικές πρόληψης και προστασίας.
Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και χειραφέτηση. Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία και δημοκρατία όσο οι γυναίκες φοβούνται μέσα στα σπίτια τους, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας και σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στεκόμαστε στο πλευρό όλων των γυναικών και των θηλυκοτήτων που βιώνουν διακρίσεις και βία και παλεύουμε για μια κοινωνία απαλλαγμένη από την πατριαρχική καταπίεση, τον σεξισμό, τον ρατσισμό και κάθε μορφή εκμετάλλευσης.
Διεκδικούμε:
• Τη θεσμική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και την καταγραφή της ως ιδιαίτερης μορφής έμφυλης βίας.
• Την άμεση ενίσχυση με μόνιμο προσωπικό και επαρκή χρηματοδότηση όλων των δημόσιων δομών πρόληψης και αντιμετώπισης της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας.
• Τη δημιουργία επαρκών και προσβάσιμων ξενώνων φιλοξενίας, συμβουλευτικών κέντρων και υπηρεσιών στήριξης σε όλη τη χώρα.
• Τη δωρεάν και καθολική πρόσβαση των θυμάτων σε νομική, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη.
• Την ουσιαστική εφαρμογή ολοκληρωμένων προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής, έμφυλης ισότητας και καταπολέμησης των στερεοτύπων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
• Τη λήψη ουσιαστικών μέτρων στους χώρους εργασίας για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης, των διακρίσεων και της έμφυλης βίας, με ενεργό συμμετοχή των σωματείων και των εργαζομένων.
• Την εκπαίδευση και λογοδοσία των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών ώστε καμία καταγγελία έμφυλης βίας να μην αγνοείται και κανένα θύμα να μην μένει αβοήθητο.
Καλούμε τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, την Τρίτη 9 Ιουνίου στις 19:00.
Να υψώσουμε συλλογικά τη φωνή μας απέναντι στην έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες.
Καμία άλλη γυναικοκτονία.
Καμία ανοχή στην πατριαρχική βία.
Καμία μόνη απέναντι στην κακοποίηση.
Ο αγώνας για έμφυλη ισότητα, ελευθερία και ζωή χωρίς φόβο είναι υπόθεση όλων μας.