Εντάξει, κόσμος πάει κι έρχεται στην κεντροαριστερά.
Βουλευτές αλλάζουν… χέρια και συζητούν μετακινήσεις στέλνοντας μηνύματα σε νυν αρχηγούς και ανανήψαντες που όλο προαναγγέλλουν και όλο καθυστερούν να παρουσιάσουν νέα κόμματα.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Ειδικά από την ώρα που το ΠΑΣΟΚ έχει μετακινηθεί προς τα αριστερά το μπάχαλο είναι δεδομένο, αν προσθέσει κανείς και τις… απειλές Τσίπρα ότι ξανα-έρχεται –κάτι σαν την ελπίδα που ήρθε το 2015 και απειλούσε πως θα ξαναφέρει το 2019– τα πράγματα έχουν γίνει κουλουβάχατα.
Όμως, εντάξει. Υπάρχει κι ένα όριο. Δεν μπορεί ένας αρχηγός να παρακαλά για συνεργασίες, να ζητεί διαρκώς κοινά ψηφοδέλτια και να μιλά για συμμαχίες προκειμένου να νικήσουν την… επάρατη δεξιά του Μητσοτάκη και να μην του δίνουν σημασία.
Ο Σωκράτης Φάμελλος ολημερίς βγαίνει και ζητεί συγκλίσεις. Έστω για τα μίνιμουμ. Ζητεί και κοινά ψηφοδέλτια. Γίνεται θυσία ως… πρόεδρος απλά και μόνο για να βρεθεί ένα σχήμα να κερδίσει τον Μητσοτάκη. Ουσιαστικά όμως μάλλον αναζητεί ένα σχήμα μέσα από το οποίο θα βρεθεί πολιτικό σωσίβιο για τον ίδιο και κάποια στελέχη του κόμματος – ίσως και κάποια από ένα άλλο κόμμα εκεί παραδίπλα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 εξελέγη ως αξιωματική αντιπολίτευση. Σήμερα αναζητεί σανίδα πολιτικής σωτηρίας. Η απουσία συγκολλητικής ουσίας, δηλαδή η απουσία προοπτικής εξουσίας, συνετέλεσε στην πλήρη διάλυση. Πρώτος την έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, μετά ακολούθησαν άλλοι, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Εξέλεξαν τον Στέφανο Κασσελάκη που ήρθε από τις ΗΠΑ και τον αποθέωσαν μέχρι που τον έδιωξαν. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ τραβούν σε άλλες παραλίες και τα στελέχη του ψάχνουν πολιτική στέγη είτε περιμένοντας τον Αλέξη Τσίπρα ως… μεσσία –όχι για τη χώρα, αλλά για το πολιτικό μέλλον τους– είτε βλέποντας προς το ΠΑΣΟΚ που έχει ανοίξει τις πόρτες και προσκαλεί όποιον περάσει έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη. -manifesto