Για τη δημοτική αρχή Ρόδου, η επινόηση φανταστικών εχθρών λειτουργεί ως μηχανισμός κάλυψης της αδράνειας – Όταν οι «άλλοι» γίνονται το μόνιμο πρόσχημα της πολιτικής ανεπάρκειας
Αν κάτι ξεχώρισε στη χθεσινή λογοδοσία του Δημοτικού Συμβουλίου για τη Μεσαιωνική Πόλη, ήταν η προσπάθεια να εξαφανιστεί η ουσία πίσω από άλλη μια θεατρική παράσταση που σχεδιάστηκε για να καλύψει το κενό παραγωγής έργου. Ωστόσο, ανέδειξε την αδυναμία ή την απροθυμία του Αλέξανδρου Κολιάδη να προχωρήσει στην υλοποίηση αυτού του ζωτικής σημασίας έργου για το νησί της Ρόδου και την οικονομική του δραστηριότητα.
Της Ρένας Παυλάκη
Παρακολουθήσαμε –χωρίς υπερβολή– το χρονικό ενός προαναγγελθέντος φιάσκου με έναν Αλέξανδρο Κολιάδη, σε στιγμές παροξυσμικού επεισοδίου, να επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι έχει επιλέξει μια συγκεκριμένη στρατηγική: να χτίσει άλλοθι πριν ακόμη έρθει η ώρα της κρίσης για τα πεπραγμένα του. Να στρώσει το έδαφος από τώρα, ώστε όταν η προγραμματική σύμβαση για τη Μεσαιωνική Πόλη αποτύχει ή εγκαταλειφθεί, να έχει ήδη ενοχοποιηθεί ό,τι κινείται γύρω του: το Υπουργείο Πολιτισμού, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, τα “φερέφωνα” και άλλες “σκοτεινές δυνάμεις”.
Η αλήθεια είναι πολύ απλή. Η προγραμματική για τη Μεσαιωνική Πόλη είναι βαρύ έργο. Απαιτεί τεχνική επάρκεια, σχέδιο, ικανότητα διοίκησης, προετοιμασία μελετών, διαρκή παρακολούθηση και συνεργασία με θεσμούς που έχουν συγκεκριμένους κανόνες. Δεν σηκώνει θεατρικές παραστάσεις.
Κι εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα. Διότι αντί για απαντήσεις, ο Κολιάδης, ο γνωστός Κολιάδης, επιδόθηκε στο μόνο που έχει αποδείξει ότι ξέρει να κάνει: Επιθέσεις και κραυγαλέα, σχεδόν ξεδιάντροπη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Το κεντρικό ψέμα: «τα 14 εκατομμύρια του Περιφερειάρχη δεν αφορούν τη Μεσαιωνική Πόλη»
Ο κ. Κολιάδης επιμένει ότι η πρόσκληση των 14 εκατομμυρίων ευρώ από την Περιφέρεια «δεν έχει καμία σχέση» με την προγραμματική , άρα δεν αφορά τη Μεσαιωνική Πόλη. Το είπε πολλές φορές, ώστε να αποκτήσει το κύρος της αλήθειας μόνο και μόνο επειδή επαναλήφθηκε Μόνο που η πραγματικότητα τον διαψεύδει.
Η πρόσκληση αφορά τη Στρατηγική Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης. Και μέσα σε αυτήν περιλαμβάνονται ρητές αναφορές σε προστασία και ανάδειξη ιστορικού και πολιτιστικού κεφαλαίου, ανάδειξη αρχιτεκτονικού και κτηριακού αποθέματος. καθώς και έργα ενεργειακής αναβάθμισης, έξυπνης πόλης, πράσινων υποδομών, καθαρών μεταφορών, αντιπλημμυρικής προστασίας. Αν αυτό δεν «κουμπώνει» με την Προγραμματική, τότε τι ακριβώς κουμπώνει;
Ακόμη περισσότερο όταν ο Δήμος Ρόδου ως δυνητικός δικαιούχος, παρότι είχε μπροστά του μια ευκαιρία που άλλοι δήμοι αξιοποίησαν, εκείνος δεν έκανε απολύτως τίποτα. Ο Περιφερειάρχης –σύμφωνα με τα έγγραφα που έχουν δημοσιοποιηθεί– επανήλθε, έδωσε χρόνο, ζήτησε ετοιμότητα, πρότεινε τεχνική υποστήριξη μέσω πόρων τεχνικής βοήθειας. Δηλαδή, του είπε με απλά λόγια: «Φτιάξε μελέτες. Έλα έτοιμος. Μην μείνεις εκτός».
Και τι έκανε ο Δήμος; Απολύτως τίποτα! Γι’ αυτό και η επιμονή στο αφήγημα ότι η Πρόσκληση των 14 εκατ. δεν αφορά την Προγραμματική. Είναι ένα βολικό ψέμα διότι απαλλάσσει τον Κολιάδη από την υποχρέωση του «έπρεπε να είχαμε κινηθεί».
Γιατί το Εθνικό Θέατρο το υλοποιεί η Περιφέρεια;
Ενα ακόμη ερώτημα που έθεσε μετ’ επιτάσεως ο Κολιάδης. Επί τη ευκαιρία να τονιστεί, ότι μετά το Φράγμα Γαδουρά και την Μεσαιωνική Πόλη, το Εθνικό Θέατρο είναι η τρίτη Προγραμματική Σύμβαση που επιχειρεί να πλήξει ο Κολιάδης Γιατί;;;;
Εδώ λοιπόν αποκαλύφθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η σύγχυση –ή η σκόπιμη διαστρέβλωση– που επιχειρείται. Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου δεν υλοποιείται από την Περιφέρεια τυχαία. Υλοποιείται από την Περιφέρεια γιατί πρόκειται για έργο που χρηματοδοτείται από πόρους του Υπουργείου Πολιτισμού ύψους 16,8 εκατ. € μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ενός εξαιρετικά απαιτητικού χρηματοδοτικού εργαλείου με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και αυστηρούς όρους υλοποίησης. Το Υπουργείο Πολιτισμού δεν εμπιστεύεται τέτοια έργα σε φορείς χωρίς αποδεδειγμένη επάρκεια και αποτελεσματικότητα.
Και εδώ η πραγματικότητα έχει ονοματεπώνυμο. Η επιλογή της Περιφέρειας και η ανάληψη του ρόλου του φορέα υλοποίησης συνδέεται άμεσα με την προσωπική διαδρομή και αξιοπιστία του Γιώργου Χατζημάρκου, όσο κι αν αυτό ενοχλεί. Ενός Περιφερειάρχη που έχει αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί να διεκδικεί, να εξασφαλίζει και να απορροφά μεγάλες χρηματοδοτήσεις, σε έργα υψηλής δυσκολίας και πίεσης χρόνου. Αυτός είναι ο λόγος που το Υπουργείο Πολιτισμού εμπιστεύθηκε την Περιφέρεια: γιατί γνωρίζει ότι το έργο όχι μόνο θα ξεκινήσει, αλλά και θα ολοκληρωθεί.
Υπάρχει, όμως, και δεύτερος κρίσιμος λόγος. Το Εθνικό Θέατρο δεν τελειώνει με την κατασκευή του κελύφους. Η δεύτερη φάση –εξοπλισμός, τεχνικά συστήματα, λειτουργική ολοκλήρωση– απαιτεί επιπλέον πόρους πολλών εκατομμυρίων. Εκείνος που δεσμεύτηκε ότι θα τους εξασφαλίσει ώστε το έργο να παραδοθεί πλήρως λειτουργικό δεν είναι ο Δήμος Ρόδου. Είναι η Περιφέρεια. Και αυτός που ανέλαβε αυτή τη δέσμευση είναι, και πάλι, ο Γιώργος Χατζημάρκος.
Ο Κολιάδης λοιπόν βρίζει δυο Οργανισμούς, ΥΠΠΟ και Περιφέρεια που φτιάχνουν για λογαριασμό του ένα μεγάλο έργο, που αύριο θα είναι εκείνος που θα εκμεταλλεύεται. Τους βρίζει όταν η μόνη συνεισφορά του, είναι το ασήμαντο ποσό των 35.000 €, ενώ κάθεται στο γραφείο του και από το παράθυρό του παρακολουθεί άλλους να δουλεύουν.
Τα μεγάλα έργα του Υπουργείου Πολιτισμού στη Ρόδο
Την ώρα που ο Κολιάδης εκτόξευε καταγγελίες περί μηδενικής επιστροφής στη Ρόδο πόρων του Υπουργείου Πολιτισμού, παρά τα εκατομμύρια που όπως λέει εισπράττει, το Υπουργείο Πολιτισμού υλοποιεί στη Ρόδο ένα εκτεταμένο πακέτο παρεμβάσεων, με έργα σε εξέλιξη, συνολικού προϋπολογισμού πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης:
-
Αποκατάσταση και επαναλειτουργία του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου
-
Αναβάθμιση υποδομών στο Νεστορίδειο Μέλαθρο (Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης)
-
Ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου των αρχαίων Νεωριων και των μεσαιωνικών κήπων στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου
-
Δημιουργία υπαίθριας γλυπτοθήκης στη Μεσαιωνική Πόλη και στην Ακρόπολη της Ρόδου
-
Παρεμβάσεις στο Φρούριο Αγίου Νικολάου
-
Αποκατάσταση του Νεοκλασικού Σχολείου στη Μεσαιωνική Πόλη (β’ φάση)
-
Ανάδειξη των επιθαλάσσιων οχυρώσεων από τον Μόλο του Ναγιάκ έως τον Μόλο των Μύλων και διαμόρφωση υπαίθριου μουσείου
-
Συντήρηση και ανάδειξη του Οθωμανικού Αρχοντικού Χασάν Μπεη και του τεμένους Ρετζέπ Πασά στη Μεσαιωνική Πόλη καθώς και του νεκροταφείου Μουράτ Ρέις στην πόλη της Ρόδου.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, είτε ενοχλεί είτε όχι. Ο κ. “μηδέν έργο” να εγκαλεί και να ελέγχει αυτούς που έχουν δεκάδες έργα σε εξέλιξη.
Διγλωσσία: ατύχημα ή σκόπιμη ασάφεια;
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και το εσωτερικό πρόβλημα της διγλωσσίας. Άλλα λέει ο δήμαρχος, άλλα ο νέος υπέυθυνος Μεσαιωνικής Πόλης, Σωτήρης Βαγιανός. Ο ένας μιλά για κλειστά χρηματοδοτικά εργαλεία και αδιέξοδα, ο άλλος αναγνωρίζει ότι υπάρχουν εργαλεία και ότι απαιτούνται μελέτες Είναι θέμα ασυνεννοησίας;
Ή είναι μια βολική κατανομή ρόλων, ώστε ό,τι κι αν συμβεί στο τέλος, κάποιος να λέει «εγώ το έλεγα»;
Τα έργα που η δημοτική αρχή έχει «ρίξει στα βράχια»
Την ίδια στιγμή, η εικόνα των έργων που διαχειρίζεται η δημοτική αρχή Κολιάδη μόνο καθησυχαστική δεν είναι. Απεντάξεις, καθυστερήσεις, έργα σε οριακή κατάσταση:
-
Ανάπλαση Ακαντιάς
-
Παλιό σχολείο Μαριτσών
-
Ρωδιακή Έπαυλη
-
Νέα Αγορά
-
Κτίριο Ακάβη (οριστικά απενταγμένο)
-
Σοβαρές εκκρεμότητες σε πακέτο ΣΔΙΤ σχολείων και αθλητικών εγκαταστάσεων
-
Υποτονική παρουσία στο ΕΣΠΑ με ελάχιστες προτάσεις (Ροδίνι, ελαιόδενδρα στο Βάτι)
-
Μηδενική πρόοδος σε ανταποδοτικά έργα της ΔΕΗ στην Κατταβιά
-
Καμία ουσιαστική εξέλιξη στα 5 εκατ. ευρώ του Υπουργείου Εσωτερικών για την Ακαδημία
Όταν δεν μπορείς να υλοποιήσεις, ακυρώνεις
Εν κατακλείδι: όποιος δεν μπορεί να υλοποιήσει ένα δύσκολο έργο, έχει δύο δρόμους. Ή ζητά βοήθεια, σοβαρεύεται, οργανώνεται , συνεργάζεται και το τρέχει. Ή το υπονομεύει επικοινωνιακά, ώστε να καταλήξει ότι «δεν γίνεται», «δεν είναι υλοποιήσιμο», «δεν υπάρχουν λεφτά», «οι άλλοι δεν συνεργάζονται». Ή δουλεύεις σοβαρά για να το σώσεις Ή το ακυρώνεις επικοινωνιακά για να σώσεις τον εαυτό σου.
Εκεί οδηγεί το χθεσινό δημοτικό συμβούλιο. Ο Κολιάδης έχει κάνει την επιλογή του . Σε μια πολιτική γραμμή που δεν είναι δημιουργική αλλά αναζητά έξοδο κινδύνου για τον ίδιο. Και η έξοδος κινδύνου δεν είναι άλλη από το άλλοθι: «Φταίει η προγραμματική, φταίει το Υπουργείο, φταίει η Περιφέρεια».
Ο καθένας κρίνεται από τις επιλογές του. Κι ο Κολιάδης το ίδιο. Αλλά να ξέρει ότι στο τέλος θα κληθεί να πληρώσει τον λογαριασμό των επιλογών του. Και δεδομένης της βαρύτητας της Μεσαιωνικής Πόλης, βαρύ θα είναι και το δικό του τίμημα. / realvoice
HXHTIKO